Biraz Yürümek, Yol Almak İçin…

Yerinden huzursuz olan kişi, yola düşer
yeni bir yer bulmak için olmasa bile, 
biraz yürümek, yol almak için…
[Oruç Aruoba, Yürüme]

Belki Edirne gibi sakin bir şehirde büyüdüğümden, belki de kalabalıklar içinde kaybolmak bana iyi geldiğinden İstanbul’da yaşamayı hayal etmişimdir kendimi bildim bileli. Dört buçuk yıldır da yaşıyorum. Herkes bir gün doyarsın dese de henüz o gün gelmedi, biliyorum. Ama bazen uzaklaşasım geliyor İstanbul’dan. Yollara çıkasım…
Toplum Gönüllüleri Vakfı’nda Anahtar Eğitmeni nam-ı diğer Çilingir olduğum eğitimde bizlere Oruç Aruoba’nın Yürüme kitabından alıntılar okumuşlardı. Yollarda olmak, yürümek, yoldaş olmak… Bir yılı aşkın süredir de fırsat buldukça yollara çıkmama, yeni insanlar tanımama, bildiklerimi, düşündüklerimi aktarmama, bilmediğim, aklıma gelmeyen şeyler öğrenmeme, eğlenmeme en önemlisi de düşünmeme, nefes almama vesile oluyor çilingir olmak.
Geçtiğimiz hafta rotam çok değişti. Şırnak, İzmir, Adana derken kendimi Ankara yolunda buldum.
Ankara’yı oldum olası sevememişimdir. Benim gözümdeki düzenli bir memur kenti imajını yıkamadı bir türlü. Ama orada yaşayan/okuyan ve bir şekilde paylaşımda bulunma şansı yakaladığım, son bir yıl içinde tanıdığım insanları çok sevdim. Zaten bir şehri sevmem için, İstanbul’u sebepsiz severim o ayrı, orada yaşayan/oralı olup da tanıdığım insanları sevmem büyük etkendir. Bakınız Zonguldak ve Eskişehir.
Çilingir dediğin yanına iki gecelik eşyasını, eğitim malzemelerini alır düşer yollara. Çoğu zaman hiç tanımadığı insanların evine misafir olur. Ancak bu sefer kalacak yerim, bana evini açacak arkadaşlarım vardı, tabi sayıları dönüşte arttı o ayrı. Benim hayatımda 12 yıldır bulunabilme, tutunabilme başarısına erişmiş tek arkadaşımı görebildim uzun zamandan sonra. Geç bulup çabuk ayrı gayrı düştüğüm başka bir arkadaşımı da. Hasret giderdiğim gibi yirmi küsür yepyeni insanla tanıştım bu yolunda sonunda. Ama her yolun sonundaki yer, başka bir yolun başlangıcıdır. Ben de hayatımın zilyonuncu İstanbul etabına geri döndüm iki günün ardından, dün.
Buaralar yeni başlangıçlar yaptım, ve beklediğim başlangıçlar var hala. Hayatımın seyri hala net değil, yüzde yüz net de olmayacak hiçbir zaman. Ufak belirsizlikler değil midir zaten yaşama renk katan? Hayatımda net olan nadir şeylerden biri yola çıkmaktan bıkmayacağımdır. Yeni bir yer bulmak değil aslında niyetim, biraz yürüyeyim, yol alayım yeter…
Reklamlar

Fikrini Paylaş!

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s