2015’te Ne Durumda Olacağım?

Lise sona geçtiğim yaza kadar hayatımı planlamayı seven biriydim. Her şey çok netti benim için. Boğaziçi Üniversitesi’ni kazanacaktım, ortaöğretim matematik öğretmenliği okuyacaktım ve üniversitede kalacaktım. İstanbul’da tek başıma yaşayacaktım (Bunu gerçekleştirdim ama!). Hayallerim bu kadar basit ve kısırdı. Hırslıydım. Kendimi yoracak kadar hem de…
Sonra hayatımı etkileyecek, beni sarsacak bir olay oldu. Blogta daha önce bahsettiğim için tekrara geçmiyorum. Ondan sonra dedim ki ne diye bu çaba, anı yaşasana! O gün bugündür uzun vadeli planlardan kaçınmışımdır. Önüme çıkan seçenekleri değerlendirmiş, gerektiyse ben yaratmışımdır o seçeneği ama aylar yıllar sonrası için plan yapmamışımdır. Arada yolumdan saptığım oldu tabi. Ama insanlık hali dedim, dersimi aldım ve yoluma devam ediyorum.
Daha fazla dallandırmadan sadede geleyim. Plan yapmıyorsam da hayal kurmuyorum diyemem. Geleceğime, mesela bundan … yıl sonraya dair hayaller kurduğum söylenemez. Ama gece yatarken ertesi gün olacak bir olayı falan hayal ediyorum ben de. Bazen kafamda diyaloglar bile yazıyorum!
Diziler olmasa yıllar sonrasını düşünecek değilim aslında. En son Friends’i izlerken 30 yaşımdaki halimi düşünmüştüm mesela. O hayalde çoluk, çocuk yoktu. İşimle ve evimle ilgili hayaller vardı. Tabi hiç ilişki olmamasından kaynaklı biraz tırsmış, hatta bununla ilgili “Neyim var benim” diye serzenişte de bulunmuştum.
Bu sefer de How I Met Your Mother’ın 6. Sezon 20. Bölümünü izlerken üç yıl sonrasını düşünmekten kendimi alıkoyamadım. İzleyenler bilir, kahramanlarımız bu bölümde 3 yıllık periyotlarla “Ne umduk ne bulduk” diyorlardı. Üç yılda bir Star Wars üçlemesini izlemeleri vesilesiyle yaptıkları bu ritüel, güzel bir fikir aslında. Ama benim pek dostum olmadığından böyle bir aktiviteyi de muhtemelen tek başıma yaparım. Hiçbir zaman öyle kalabalık bir arkadaş grubum olmadı, hep geçici hep dönemlik. Bazen içerlemiyor değilim aslında… Bak yine konudan saptım! 
Üç yıl sonra 26 yaşında olacağım. Umut ediyorum ki yüksek lisansımı bitirmek üzere olurum. (Daha başlamadan bitirme hayali kurmam da ne iyi oldu!) Evimden memnun olsam da caddeye daha yakın bir çatı katı bulmuş olmayı umuyorum. Şuan çalıştığım işimden memnunum. Belki hayat farklı bir yöne sürükler beni. Hayal sonuçta bu. İlişki mevzusuna gelince… Umudumun olmadığı tek konu bu! Öyle ki flört bile etmiyorum kimseyle. Biri aklımı başımdan alır diyordum ama onu da umamıyorum artık. Belki de öyle bir şey yoktur? Yani üç yıl sonra, bir iş alanında deneyim kazanmış, yüksek lisansımı bitirmiş ve daha merkezi bir çatı katına taşınmış, yalnız yaşamına tam gaz devam eden bir Benay görüyorum ben.
Siz üç yıl sonra nasıl bir hayatınız olacağını düşünüyorsunuz?

Reklamlar

4 thoughts on “2015’te Ne Durumda Olacağım?

  1. 2015'i geçtim, daha sabaha uyanıp uyanamayacağımı dahi bilemiyorum, her gece yatağıma bu gece son uykuma dalacağımı düşünerek giriyorum, ellerimi açıp semaya olur da sabaha uyanamazsam tanrıya söylemedik sözüm olmasın diye içimde kalan ne varsa döküyorum, ha diyeceksin bu işin birde diğer tarafı var ama bu taraf ayrı o taraf ayrı, içimde kalmasın isterim hiç bir sözüm, tanrıya da söylemedik söz bırakmadan uyuyorum, sonra bir bakıyorum ki uyanmışım, başlıyorum geceye laf söz biriktirmeye, uyumadan önce tanrıya söylemek üzere biriktiriyorum yine sözlerimi, ardından kendi kendime diyorum ki tanrı insanın içindedir, o halde insanlara da söyleyecek sözlerim olmalı, biriktirmeye başlıyorum sözlerimi, sonra hiç bir insanın kelimelerime layık olmadığını, hiç bir insanın kelimelerim kadar değerli olmadığını düşünüyorum, iyi de ben kaç tane insan için değerliyim ki? sanırım hiç. Eh madem öyle kusuyorum kelimelerimi sözcüklerimi, bazen parmaklarımdan akıp klavyeye gidiyor bazende dilimden dökülüp kulağa akıyor ama gidiyor bir şekilde, bak şimdi durdum olduğum yerde, ben insanlar için değersizim, onlarda benim için değersiz, (+1) ile (-1)i topladığımızda 0 yapıyor, sen daha iyi bilirsin elbet, bakıyorum ki elde var 0, bir daha düşünüyorum, plansız yaşamak için planlar yaptığımızı anlıyorum, plansız yaşadığımız sanıp kendimizi kandırdığımızı anlıyorum, anlıyorum ama hiç bir şey yapmıyorum, birazdan uyuyacağım ve uyumadan önce yine tanrıyla konuşacağım, biliyorum, o beni dinliyor.

    Kelimeler dilime, sözcüklerim parmaklarıma dolandı, fonda bir şarkı çalmaya başladı, hadi gel dinleyelim…

    Beğen

Fikrini Paylaş!

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s