Tezer Özlü’den Kalanlar

Tezer Özlü okumaya ne zaman karar vermiştim, ya da nasıl?

Biri tavsiye etse hatırlardım, demek ki Tezer’in hüzünlü gülüşü dikkatimi çekmişti raflarda. Ve keşfetmekte geç kaldığım kadınlardan olduğunu anlamıştım.

Çocukluğun Soğuk Geceleri’ydi ilk olduğum kitabı. Mahoş bir tadı vardı Tezer’in yazdıklarının. Acı vardı satırlarında, ama gerçekti bu acı. Yaşanmışlıktı onunkiler, yazmak için yaşanılmış gibiydi ama samimiydi. Dedim ya, gerçekti. Bu yüzden damağa hoş gelen bir tadı vardı parmaklarından dökülen cümlelerin.

Daha çok tanımayı, ama yavaş yavaş tanımayı istediğim yazarlardan. Çabuk tüketmek istemiyorum, aceleye getirmeden tanımak istiyorum. Zamanla sevip hakkını vermek istiyorum. Bu yüzden uzun bir aradan sonra başka bir kitabını aldım elime: Kalanlar.

Hiçbiri yayınlanmamış ama yayınlansın diye yazılmış anıları var bu kitapta. Çocukluğunun soğuk geceleri kadar etkilemedi beni. Belki birkaç Tezer Özlü kitabından sonra okumalıydım. Sevmedim değil, yeteri kadar sevemedim. Hakkını veremedim belki de…

Yine de geriye altı çizili cümleler ve bulutlu düşünceler bıraktı Tezer Özlü. Bu yüzden seviyorum belki de onu, sırf bu yüzden.

Bazen bir şey yaşarken olaya dışarıdan bakıp, o olayı yazmak için yaşadığım duygusuna kapılıyorum. O zaman içimden bir ses, karşındakine haksızlık ediyorsun, diyor. Olmaz böyle bir şey, diyor. Olayın içine girmeye çalışıyorum. O zaman da kendime haksızlık ediyorum gibi oluyor. Böylece kendi özüm ve gözetimi (yazmak için) arasında gidip geliyorum. *

Tanımadığın sürece her acı dayanılabilir.

Güzel Türkiye’nin her zaman bir tutuk evi olduğunu, tutuk evi olarak kalacağını düşündüm. Bizler içinse, yani gerçekten tutuklu, ya da kendi seçmeleriyle tutuklu olmuş olanlar içinse, hiçbir yerde kurtuluş olmadığını.

Hiç kimseyle birlikte yaşlanmak istemiyorum. Kendimle bile.

Yalnızca seninle yatarken sadığım sana. Bu bile fazla.

Yaşadığım anların, onları yaşarken anıya dönüştüğünü algılar, onları yaşarken anılaştırırdım. Sonra bunu en güzel biçimde Savinio’da okudum: “Yaşanan an da anı olacak.”

Aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü.

İnsanın başkalarına söyledikleri kendi duymak istedikleridir. Yazdıkları, okumak istedikleridir. Sevmesi, sevilmeyi istediği biçimdedir.

Sözcüklerle yaşamın derinliği vermeye hiç olanak yok. Çünkü sözcüklerde rüzgarlar ne kadar esebilir? Sözcüklerden nasıl bir güneş doğabilir? Sözcükler açık bir pencere önüne büyük yağmur taneleri olarak yağıp, bir insanı derin uykusundan uyandırıp mutlu kılabilir mi? Sözcüklerde yağmur ıslaklığı var mı? Sözcükler insanın yanında yatan diğer insanın yürek çarpışlarını duyurabilir mi?

Kendi varoluşum yetmiyor bana. Yanımdaki bir tene değip, yürek atışlarını duyabildiğimde, yaşamın gücünü algılıyorum.

* Sırf yazmak için, yazdırdığı için yaşamaktan keyif aldığım bir ilişkim olduğunu düşününce… Haksızlık mı ettim? Gidip geldim… 

Reklamlar

Fikrini Paylaş!

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s